((ای کسانی که از خویشتن خویش اسراف نموده اید، از رحمت خدا نا امید نشوید که خداوند تمامی گناهان را می بخشد))

                                                                                                                            قرآن

خدا

ای سرود جاری رودهای خسته

خدا

ای سکوت گویا و ای فریاد خاموش رودهای آشنا.

ما یک عمر فریاد را، یک دنیا طلب را تجربه کرده ایم. با تجربه ها رو به تو آورده ایم...

ما طعم کفر ها، شرک ها، نفاق ها را چشیده ایم و بن بست ها را چه بگویم که چگونه احساس کرده ایم. اکنون در برابر تو لب از لب گشوده ایم. حتی در خاموشی طنین فریادیم...

این تویی که ما را خوانده ای این تویی که در ما دمیده ای ...این نوای توست، تو،از خودت بشنو ،که ما شایسته ی شنیدن تو نیستیم.

که ما از تو هیچ گاه نشنیده ایم...

این نوای توست.

این نوای آشنای توست در نی وجود ما.

تو،

بشنو از نی...

از نی،این سر برآورده از مرداب.

از نی ، این سر کشیده، تا فریاد.

این حکایت جدایی ماست که پس از هزار تجربه، هزار بن بست، هزار درگیری، به تو ای آخرین فریاد، به تو ای آیه ی امید، ختم می شود این جاری سرگشته، این رود وجود ماست که پس از تجربه ی هزار مرداب، باز هم به تو می پیوندد...

                                                          پروردگارا..

دل دریائیم را به مهمانی وسعت و کرامت ببر تا چشم هایم دیدن و گوش هایم شنیدن رابیاموزند،

مهربانا، تمامی دلم را به باران هدایت بسپارو برایم در شکاف سینه های صبور و در وسعت دست های امین روزی بگذار آنچنانکه تمامی میهمانان دور و نزدیکم را سرشار کنم.معبودا توقعی در باغ دلم بکار که  آرزوهای کوچکم به پائیز بنشینند.

جزیره ی آزادی را در میان قساوت جبرها نشانم بده...

چشمی در میان سینه ام بگشا تا خود را در لایه های وراثت گم نکنم و در میان رشته های تاریخ زنجیری نشوم...

خدایا عشقی در میان سینه ام بیفروز تا بتوانم ترسهایم را به قدرت بدل کنم و بخلهایم را به سخاوت...

به من بیاموز که از رنج هایم مرکب بسازم. و با سختی راحت باشم،

در من چشمی بگشا و سینه ام را وسعتی ببخش که رنج های بزرگ را تحقیر کنم...

به من که چنان شیخ قونیه با چراغ و کورمال در جست و جوی انسانم بیاموز که انسان ساختنی است!

و بیاموز که در باغ دستانم رویش جوانه ها را  انتظار بکشم

مرا یاری کن تا در جهانی که بتها را می شکنند راحت تر از بت ها بگذرم...

کمک کن تا بت هایی راکه تا دیروز در هزارلای دلم نگاه می داشتم را اکنون با نگاه تو و به دست تو بشکنم.

پروردگارا وسعت سهمگین دلم را نشانم بده!

به من بفهمان...

خدایا به من بفهمان که دل دریائیم در دنیای بزرگ تو زندانی است، و آسمان بلندش سقف کوتاهی است که سرهای آرزو ها را بر زانوی ماتم می نشاند...

 

                                                                          الهی و ربی من لی غیرک...؟


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱۱:٤٢ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/٦/٩