دست بر سینه سر به زیر آهسته گام و بی پای افزار با دلی تشنه ی کرامت آسمانی حضرت باران کویر برهوت روح را در بارش بی دریغ ابرهای رحمتش ناخوانده مهمان می کنیم ،

تو خوب میدانی که نگاشتن از  تک درخت سر برداشته از سینه ی آن کویر آتش و گفتن از قله ی سر به آسمان مردانگی ساییده در سرزمین غدرها و نیرنگها ،سینه ای زلال می خواست...که نداشتم و نتوانستم !

پس لابه لای تمام کتابهایم را گشتم صفحه به صفحه،سطر به سطر،به دنبال کلامی که به عاریت بخواهم،نیافتم!

آری عظیم تر ار آنی که در حرف بگنجی و دریا تر از آن که در ظرف، آسمان را در کدامین واژه جای دهم؟

         می بینمش که آمد با کوله بار شادی

                                                                باران گل بریزید در روبروی باران

میلاد حضرت باران،

                            امام  مهربانی

                                            امام حسن مجتبی

                                                                           مبارک باد

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱٠:٥٠ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/٦/۳