بنگربه شکل مرگ که در خالی وجود

او را به شکل زاغ سیاه آفریده اند                          

خطی سیاه می کشد این زاغ بر هوا

اینگونه خط به بودن آدم کشیده اند!

 

 

 

 

 

 

 آوای قار قار کلاغی سیاه را

عابد ز گود گنبد معبد شنفته بود

آنجا بجای روح خداوند آن دیار

روح ککلاغ شوم سیاهی نهفته بود

تا زنده بود عابد آن معبد بزرگ

این راز را به عالم و آدم نگفته بود

 

 

 

 

 

کلاغ

             می گوید

         های فرزند آدمی

                       می دانی

             من گفت و گوی خداوندم

                                              با ویرانی

 

 

 

 

 

سنگ به سینه می کشد                   

                                    ساکت جاودانه را

عشق به خانه می برد

                                  خلوت عاشقانه را

آینه ی هوای تو

                                 آینه می کند طلب

تا نگرد به خویشتن

                                چهره ی بی کرانه را

سایه ی زاغ را ببین

                                می پرد از خیال من

تا ببرد به آسمان

                               غربت بی نشانه را

دست دل مرا بگو

                               یار ز راه می رسد

باز نمی کند چرا

                               پنجره های خانه را؟

زاغ کمین نشسته ای

                               از دل خانه می پرد

تا ببرد به هر طرف

                               غربت بی نشانه را

قصه ی بند عشق را

                               زاغ شنیده از دلم

آمده روی شاخه ای

                                شرح دهد فسانه را

سنگ به سینه می کشد

                               ساکت جاودانه را

عشق به خانه می برد

                               خلوت عاشقانه را

 

 

 

کلاغ

بینائی دیگری هم دارد

دخیل

به پایش می بندم

می دانم

بازی بین کواکب را

 در هم می ریزد

و طالع نحس مرموزم را

نیکو می سازد

و بخت و اقبال را

 بر می گرداند

                                                                                           

 

                                                                                               (دکتر امیر حسین سجادیه)

 

 

 

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٧:٠٥ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱/٢۱