دیر! اما ...

 

یکی بود

یکی نبود...

از قدیما یکی بود یکی نبود اول قصه ی هر زندگیه

زندگی یه دفتر پر از حروف

 معنی حرفای زندگی چیه؟ 

(ز)مث زلال آب و آسمون

به زلالی دلای مهربون

(س)مث سبد سبد محبته

که میشه هدیه بدیم به این و اون

(ج) مثل جاری و جاری شدنه

مثل یک جاده برای جست و جو

توی کوچه باغ سبز زندگی

(چ) مثل چیدن سیب آرزو

زندگی یه دفتره پر از حروف بیشمار

توی یک صفحه ی اون

نوشته 

                                           ب  مثل بهار!

 

 

 سالی نوروز بی چلچله بی بنفشه می آید...

و...ما چشم در چشم بامداد بزرگ منتظریم

حتی روزی که دیگر نباشیم..

کسی از ما نمی پرسه که بهارمون کجاست

خنده ی سبز بهار کجای گریه های ماست

کسی از ما نمی پرسه که کجای جاده ایم

بین این همه پیاده چرا هنوز سواره ایم

کسی نیست نون بده نشونی ستاره رو

به دل ما یاد بده تولد دوباره رو

تقویم کهنه رو باید ببندیم

بازم باید دروغکی بخندیم

بهار داره پا می ذاره تو خونه

حنجره ی قلب ما کی می خونه؟

یکی باید واسه ما بهارو معنا بکنه

سفره ی گمشده ی هفت سینو پیدا بکنه

یکی باید بیادو یگه بهار چه رنگیه

بگه که تحویل سال چه لحظه ی قشنگیه

یکی باید بیاد و سین سکوتو بشکنه

رمز قد کشیدنو تو کوچه فریاد بزنه...                               (یغما گلرویی)

 

بعد ازین پس خوش به حال روزگار...!که باده اش به جام و جامه اش به کام است...

 

 

 

 

 

 

 

 بهار بهار! پرنده گفت یا گل گفت؟

خواب بودیم و هیچکی صدایی نشنفت...)

صدا همون صدا بود

صدای شاخه ها و ریشه ها بود

بهار بهار چه اسم آشنایی

 صدات میاد اما خودت کجایی؟

وا بکنیم پنجره ها رو یا نه؟

تازه کنیم خاطره ها رو یانه؟

بهار اومد لباس نو تنم کرد

 تازه تر از فصل شکفتنم کرد

بهار اومد با یه بغل جوونه

عیدو آورد از تو کوچه تو خونه 

حیاط ما یه غربیل

باغچه ی ما یه گلدون

خونه ی ما همیشه منتظر یه مهمون

بهار بهار یه مهمون قدیمی

یه آشنای ساده و صمیمی

یه آشنا که مثل قصه ها بود

خواب و خیال همه بچه ها بود

یادش بخیر بچگیا چه خوب بود

حیف که هنوز صب نشده غروب بود

آخ که چه زود قلک عیدیامون

وقتی شکست باهاش شکست دلامون

بهار اومد برفا رو نقطه چین کرد

خنده به دلمردگی زمین کرد

چقد دلم فصل بهارو دوست داشت

واشدن پنجره ها رو دوست داشت

بهار اومد پنجره هارو وا کرد

منو با حسی دیگه آشنا کرد

یه حرف یه حرف حرفای من کتاب شد

حیف که همش سوال بی جواب شد

دروغ نگم هنوز دلم جوون بود

که صب تا شب دنبال آب و نون بود

                                                                                (محمد علی بهمنی)

 

(بهار بهار پرنده گفت یا گل گفت؟

ما شنیدیم هر کی که خوابه نشنفت...)

 

عید اومد
امید اومد
اما چنارهایی که سوختن
لحظه هاشونو فروختن
کاری واسه عید نکردن
برا عید هیچی ندوختن
خوش به حال باغ آلبالو و گیلاس
که مثل لپ هلو سرخ و سفیدن
لب گسسته مثل تاکن
نه شکسته مثل بیدن
وضع باد این جوریه
یه روزی رستاخیزه برگه
بعد از اون خزونه و باد وزونه
کولاک بارون و تگرگه
برا باد فرقی نداره
که کی داره کی نداره
اگه اون روز مثل خورشید
حتی کوه زر بشی
زاری و زردی
زردی دستاویزه مرگه آره دستاویزه مرگه

                                                             

   و حرف آخرم اینکه...

زمین به ما آموخت

ز پیش حادثه باید که پای پس نکشیم

مگر کم از خاکیم؟

نفس کشید زمین

ما چرا نفس نکشیم؟

                                                                                بهاری باشید

                                                                                      یاحق

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٧:٤٥ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱/۱٥