ستایشم بهانه ای بیش نبوده است

این تویی

که صورت خویش را

در آینه وصف می کنی.

تو را که می ستایم،

بی بهانه ای

چون قطره ای چکیده از ابرهای ندانستن،

می رسم به بیکرانه ای ،

دریا!

روزی که رفتم از تو چون بخار،

مرا

به دست آبی آسمانی ات گرفتی،

در بازی بازی گوشانه ی ابری ات فشردی ،

دمیدی،

آب کردی،

و باز به دست دیگرت،

آبی دریای پر اضطراب سپردی...

 

 

 

از تو تا تو،

راه،

نقطه ی صفر است.

گم شدن

و باز دوباره پیدا شدن،

این است سرشت من،

سرشت هر آنچه هست،

که جز تو نیست.

                                                                      رقص زندگی-مسیحا برزگر

                                                                     


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۸:٢٢ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/۱٢/٢٤