ای جاده ای که چوب به چرخم نهاده ای

پر پیچ و خم، شلوغ،خطرناک...

((-جاده ای،

را در خیال خویش کشیدم به سمت تو

یک سو منم و آن سر خط

 شاهزاده ای

عیسی صفت به مرده ی من رحم می کند

من زنده می شوم و دو چشم گشاده ای

هی خیره می شود به من و بسته می شوند

آخر زبان گشود

-چرا ایستاده ای؟!

بنشین کنار این دو سه خطی که ریل شد

این شاهزاده با قطار می آید

پیاده ای،

را در نظر بگیر که با جاده می دود

شاید قطار شد برسد زود...،

-ساده ای!

ای جاده ای که چوب به چرخم نهاده ای

من این طرف، تو ان طرف ریل،

جاده ای!

                                                                      محسن رزوان_پیوست

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۸:٠۳ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/۱٢/۱۱