بی همگان به سر شود بی تو بسر نمی شود 

داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

دیده ی عقل مست تو، چرخه ی چرخ پست تو

گوش طرب به دست تو ، بی تو بسر نمی شود

جان ز تو جوش می کند دل ز تو نوش می کند           

عقل خروش می کند، بی تو بسر نمی شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من                   

خواب من و قرار من بی تو بسر نمی شود

جاه و جلال من تویی ، ملکت و مال من تویی

آب زلال من تویی، بی تو بسر نمی شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی           

آن منی کجا روی بی تو بسر نمی شود

دل بنهند بر کنی توبه کنند بشکنی     

این همه خود تو می کنی بی تو بسر نمی شود

بی تو اگر بسر شدی زیر جهان زبر شدی        

باغ ارم سقر شدی بی تو بسر نمی شود

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم

ور بروی عدم شوم بی تو بسر نمی شود

خواب مرا ببسته ای نقش مرا بشسته ای

وز همه ام گسسته ای بی تو بسر نمی شود

گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من

مونس و غمگسار من بی تو بسر نمی شود

بی تو نه زندگی خوشم بی تو نه مردگی خوشم

سر زغم تو چون کشم بی تو بسر نمی شود

هرچه بگویم ای سند نیست جدا ز نیک و بد  

هم تو بگو به لطف خود بی تو بسر نمی شود

                                                                             مولانا


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳۸۸/۱۱/٢۱