روایت یکم....

دوباره خانه نبودی، دوباره برف آمد؛

و ما این‌بار هم با بچه‌های کوچه

آدم‌برفی بزرگی درست کردیم

ولی سارا جان!

نبودی که با دکمه‌های پیراهنت

چشم‌های قشنگش را بگذاری

و بیچاره آدم‌برفی کور،

آن‌قدر به در حیاطتتان خیره شد

که زیر پایش علف سبز شد

و ما بچه‌ها تصمیم گرفتیم که دیگر

هیچ وقت آدم‌برفی درست نکنیم

و بدتر از آن؛

آسمان تصمیم گرفت

دیگر به کوچه‌ی ما برف نبارد...

 

 

 

 روایت دوم...

دوبـاره خـانــه نبـودی، دوباره برف آمد      و دسـت‌هــای چـنــار عـلـیــل یــخ مــی‌زد

کنــار صنــدلی چـوبی تو سارا جـــان      نـگـاه مـنـجـمـدم بــی‌دلـیـــل یـــخ مــی‌زد

دوبــاره خانــه نبــودی، کبـوتـران حرم      کـلاغ‌وار بــه سـمـت غــروب مــی‌رفـتـنـــد

و کــاهـنـان قبیله که ورد می‌خواندند      به سجده‌گاه گل و سنگ و چوب می‌رفتند

نـگـاه شـوم کـسـی بر زمینمان افتاد      و ابــرهــای بـهــاری عـجـیـب لــج کــردنــد

و چـنـد پـیـر چـروکـیـده‌ی شـکـم‌پاره      سـتــون مـعـبــدمــان را دوبــاره کـج کردنـد

 

  سوم...

راستی سارا‌!

من هنوز همان ژاکت سفیدی را می پوشم

که بی‌بی زهرا؛

دو تا از آن را بافته‌بود

حالا کش‌باف یقه و سرآستینش از حال رفته

و اصلن روی موهای بلندم نمی‌آید

راستی سارا!

هنوز هم از سایه‌ی خودت؛

و از صدای زوزه‌ی گرگ‌ها می‌ترسی؟

من هم کم‌کم دارم این‌جا از سایه‌ی خودم عجیب می‌ترسم

از روزی که باغبان گوش هر دوی‌مان را کشید؛

به باغ سیب نرفته‌ام

دارم از باغ سیب می‌ترسم...

 

چهارم...

وقتـی زمستـان هـم دلـش تـنـگ تو باشد     وقـتـی لـبـاس بـچـه‌هـا رنـگ تو باشد

باید به  قبرستان بیایم، گر چه سرد است     شاید که تسکین دلم سـنگ تو باشد

این چشم‌ها این گوش‌ها این سینه تا کی     در انـتـظـار نـامـه یـا زنـگ تــو بـــاشـد

نـه! نـه! بـه قبـرستـان می‌آیم، بی‌خیالش      شاید که تسکین دلم سنگ تو باشد

 

     

 

 و آخر....

یـاد روزی کـه سـیـب مـی خـوردیـم            ما که با هـم فـریب مـی خـوردیـم

 دسـت هـایـت خـراش بـرمی داشت            سـیـب هـا را یـواش بـرمی داشت

بـعـد هـم اســتــخــاره مـی کــردی            سـیـب هـا را شمـاره مـی کــردی

بـا سکـوتـی عـجـیـب و نامحسوس            چـشـم هـایــی شـبیه اقـیـانـوس

بـیـن گـنـجـشـک هـای هـمـسـایــه            سیـب هـا را تـو پخـش مـی کردی    

سـیـب یـک بـخـش هـسـت، اما تو            سیـب را هم دو بخـش می کردی

بـخـش اول هـمـیـشـه از مــن بــود            بــــخـــش دوم بـــرای تـــو ســارا  

بـخـش دوم هـمـیـشـه کـوچـک بود            چــشـم هــایــم فــدای تــو سـارا

ابــــری از روســـتـــای بــــالایـــــی            خـسـتــه و اشک ریز برمی گشت  

گـونـه هـایـت دوبــاره مــی لــرزیــــد            دست من سینه خیز برمی گشت

روسـتــا بـوی کـاه و گِــل مــــی داد           سـیـب بـود و سکوت و دیگر هیـچ 

دست در دست هــم پـس از بــاران           تـوی آن کـوچـه هـای پـیـچـاپـیـــچ

مــی دویــدیم و شـعــر می خواندیم            مـی دویـدیم و سیب می خوردیـم

غافل از این که سیب ممنوع است            وای ســارا فـریـب مــی خــوردیم ...

                                                             وای سارا فریب می خوردیم...

 

                                     سید محمد میر حسینی                   

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٦:۱۸ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/۱٠/٢٠