می سوزم و می سوزم ، با زخم تو می سازم
با هر غزل چشمت ، من قافیه می بازم

پیش از تو فقط شعرم ، معراج غرورم بود
ای از همه بالا تر ، اینک به تو می نازم

این سفره ی خالی را تو نان غزل دادی
ای پر برکت گندم ، من از تو می آغازم

من اهل زمین بودم ، فواره نشین بودم
با دست تو پیدا شد ، بال همه پروازم

از شبنم هر لاله ، اسب و کوزه پر کردم
با عشق تو را دیدن ، تا اوج تو می تازم

هیهای مرا بشنو ، اسب و من و دل خسته
من چاوش بی خویشم ، با هق هق آوازم

راه سفر عاشق ، از گردنه بندان پر
نامردم اگر از خون ، این باج نپردازم!

                                                                                     شهیار قنبری


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٩:۳۱ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/٩/٢٩