تا گلو گریه کند بغض فراهم شده ست

چشم ها بس که معطر شده زمزم شده است

 

نه فقط شاعر این شعر عزا پوشیده است!

واژه هایش همه همرنگ محرم شده است

 

ظهر داغی ست - عطش ریزی روحم گویاست

از سَرم سایه ی طوبی نفسی کم شده است

 

((هرکه دارد هوس اش )) نه ! عطش اش بسم الله

راه عشق است و به این قاعده مُلزَم شده است

 

سوگواران شما مرثیه خوان خویش اند

بی سبب نیست که عالم همه ماتم شده است

 

((من ملک بودم و فردوس برین )) می داند

این مَلِک شورِ که را داشت که آدم شده است

 

من نه مداحم و نه مرثیه سازم- اما

سرفراز آن که به توفانِ شما خم شده است.  

                                                                         محمدعلی بهمنی

 

 

                                                                      


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱۱:٤٥ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳۸۸/٩/٢٩