نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم                        دراین سراب فنا چشمه ی حیات منم

 

وگر بخشم روی صدهزار سال زمن                      بعاقبت به من آیی که منتهات منم

 

نگفتمت به نقش جهان مشو راضی                       که نقش بند سرا پرده ی رضات منم

 

نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی                     مرو به خُشک که دریای با صفات منم

 

نگفتمت که چو مرغان سوی دام مرو                  بیا که قوت پرواز و پر و پات منم

 

نگفتمت که تورا ، ره زنند و سرد کنند                 که آتش و تپش و گرمی هوات منم

 

نگفتمت که صفت های زشت در تو نهند              که گم کنی که سرچشمه ی صفات منم

 

نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت                نظام گیرد و خلاق بی جهات منم

 

اگر چراغ دلی دانک ، راه خانه کجاست          وگر خدا صفتی دانک ،کدخدات منم

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱٢:٥۱ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/٤/٩