به نسیمی همه ی راه به هم می‌ریزد

کی دل سنگ تو را آه به هم می‌ریزد

 

سنگ در برکه می‌اندازم و می‌‌پندارم

با همین سنگ زدن، ماه به هم می‌ریزد

 

عشق بر شانه هم چیدن چندین سنگ است

گاه می‌ماند و ناگاه به هم می‌ریزد

 

آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده است

عشق یک لحظه ی کوتاه به هم می‌ریزد

 

آه ... یک روز همین آه تو را می‌گیرد

گاه یک کوه به یک کاه به هم می‌ریزد!

 

فاضل نظری

                                    


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۳:٠٥ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳٩٠/۱٠/۸