دختری دلش شکست

رفت و هرچه پنجره

رو به نور بود

بست

***

رفت و هرچه داشت

یعنی آن دل شکسته را

توی کیسه زباله ریخت

پشت در گذاشت

***

صبح روز بعد

رفتگر

لای خاکروبه ها

یک دل شکسته دید

ناگهان

توی سینه اش پرنده ای تپید

چیزی از کنار چشم های خسته اش

قطره قطره بی صدا چکید

رفتگر برای کفتر دلش

آب و دانه برد

رفت و تکه های آن دل شکسته را

به خانه برد

***

سال هاست

توی این محله با طلوع آفتاب

پشت هر دری

یک گل شقایق است

چون که مرد رفتگر

سال هاست

عاشق است...

 

                                                  عرفان نظر آهاری

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱:٢٠ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳٩٠/٩/٢٥