گفت پیغمبر به اصحاب کبار

تن مپوشانید از باد بهار

کانچه با برگ درختان میکند

با تن و جان شما آن میکند

 

 

متن کامل را در ادامه ی مطلب بخوانید


گـفت پیـغمبر : ز سـرمای بهار

تــن مـپوشــانید یاران، زینــهار!

 

زآنــکه با جانِ شما آن می کـــند

کــان بـهاران بـا درخــــتان می کـند

 

لیک بگریزید از سردخزان

کـان کنـد کـو کـرد با بـاغ و رزان

 

راویان این را به ظـاهر برده اند

هم بر آن صورت قناعت کرده اند

 

بی خـبـر بودند از جان آن گــروه

کــوه را دیـده، ندیـده کــانِِ کــوه

 

آن خزان نزد خدا نفس و هواست

عقل و جان عین بهاراست و بقـاست

 

پس به تأویل این بود کانفاس پاک

چون بهار است و حیات بـرگ و تــاک

 

گــفـته های اولـیا نرم و درشـــت

تن مپوشان زانک دینت راست پــشـت

 

گرم گوید، سرد گوید، خوش بگیر

زان ز گرم و سرد بِجهی، وز سعیر

 

گرم و سردش نوبـهار زندگی ست

مــایه ی صــدق و یقـیـن بنـدگی ست

 

زان کزو بستان جـانها زنده است

زیـن جـواهـر بــحـر دل آگــنـده است

 

بــر دل عـاقل هـــزاران غـــم بود

گــر ز بـاغ دل خـــلالـی کــــم بود

مولانا


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۳:۳۸ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳٩٠/٢/۳