به راستی چه درمانده اند آنانکه چشم تنگشان را به پنجره های روشن و آفتابگیر کلبه های کوچک دیگران دوخته اند...

خوشبختی را نمی توان وام گرفت

                                 نمی توان خرید

                                                      نمی توان تکدی کرد...

بر سر سفره ی خوشبختی دیگران،همچون ناخوانده  مهمان،حریصانه و شکم پرورانه نمی توان نشست، و لقمه ای نمی توان برداشت که گلو گیر نباشد و گرسنگی را ممضاعف نکند.

پرنده ی سعادت دیگران را نمی توان به دام انداخت، به خانه ی خویش برد و در قفسی محبوس کرد-به امید باطلی ،به خیال خامی.

خوشبختی گمان می کنم تنها چیزی ست در جهان که فقط با دست های طاهر کسی که به راستی خواهان آن است ساخته می شود ، و از پی اندیشه ای طاهرانه.

 

                                                                   چهل نامه ی کوتاه به همسرم

                                                                                نادر ابراهیمی

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱٢:۱٠ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱٢/٢۳