یاری که دلم خستی، در بر رخ ما بستی              غمخواره ی یاران شد،تا باد چنین بادا

سلام

پیشتر باید می نوشتم...تقدیر نبود، و اولین سال بود که عرفه خواندم تا کی فهم شود...! این نوشته ها برداشتی است از آن مناجات، کاش گستاخی این تحریف بخشوده شود...

 

خدای من

خدای خوب و مهربان من...

خدای خوب لحظه های تنهایی

خدای دلهای تنگ...

خدای دل های صبور...

خدای بزرگ بزرگ هفت تا آسمان و هفت تا زمین...

خدای بزرگ تر از تمام دردها...

خدای ماندنی تر از تمام شادی ها...

خدای تقدیر های مقدر ...

خدای دعاهای مستجاب...

خدایی که قافله ی مصر را به بیابان تنهایی های یوسف روانه کردی، او را عزیز مصر نمودی و از قعر چاه به اوج ماهش کشاندی ...

خدایی که یوسف گمشده  را به کنعان دلتنگی های یعقوب  باز آوردی ...

ای پایان درد های ایوب ...

ای ناجی حیات اسماعیل در دست های بت شکن ابراهیم...

خدای مهربان موسی که دست ساحران به پیکار آمده را گرفتی و به آسمان لطف های بی کرانت بردی...

خدایی که قطره ای از مهربانی و قطره ای از قهرت را در کام نیل ریختی تا داستان موسی به سر انجامی خوش برسد ...

خدایی که نگین را به سلیمان باز رساندی تا بدانند باطل رفتنی است...

خدایی که یحیی را به دامان مهر ذکریا نشاندی تا بدانند آنچه می خواهی می شود....  

خدای باران

       ابر

             دریا

                 اشک

                          آسمان                     

                                    یا لطیف...!

به من قدرتی عطا کن تا در خوشی و ناخوشی آن چه برایم مقدر نموده ای صبور باشم

و آنچه برایم دیر می خواهی زود تمنا کنم و آنچه زود می پسندی دیر نخواهم...

خدای خوب  و رفیق ...

                            وای به چشم هایی که تو را نمی بینند...


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٦:۱۳ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/٩/٢