تا کی به تمنای وصال تو یگانه

اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

 

خواهدبسرآید شب هجــران تــو یـا نــه

ای تیـر غمـــت را دل عشــاق نشانــه

جمعی به تو مشغول تو غایب زمیانه

 

رفتم به در صومعـه عابد و زاهــد

دیدم همه را پیش رُخت راکع و ساجد

 

در میکده رهبانم ودرصومعه عابد

گه معتکف دیرم وگه ساکــن مسجـــد

یعنی که تو را مى طلبم خانه به خانه

 

هردرکه زنم، صاحب آن خانه تویی تو

هرجا که روم، پرتو کاشانه ،تویی، تو

 

در میکده و دیـرکه جانانــه تــوی ،تــو

مقصودمن از کعبه و بتخانه تویی ،تو

مقصود تویی، کعبه و بتخانه بهانه

 

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید

پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید

 

عارف ،صفت روی تو در پیر و جوان دیــد

یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

دیوانه منم، من، که روم خانه به خانه

 

عاقل به قوانیـن خـــرد، راه تو پــویــد

دیوانه ،برون از همه آیین تو جوید

 

تا غنچه بشکفته این بـاغ کــه بــویــد

هرکـس بـــه زبانی صفــت حمــــد توگوید

بلبل به غزلخوانی و قُمری به ترانه

 

بیچاره«بهایی»که دلش زار زغم توست

هرچندکه عاصی است ،زخیل و خدم توست

 

امیــد وی از عاطفت دم به دم تــوست

تقصیـر «خیـالی» بــه امیــد کــرم تـــوست

یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

شیخ بهایی

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۸:٢۱ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۸/۱٩