حافظ:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

به خال هندویش بخشم ، سمرقند و بخارا را..

                             .

 

                     صائب:  

 

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سرو دست و تن و پا را

هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد

نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را !!

 

شهریار :                    

 

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

 به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را

هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد

 نه چون صایب که می بخشد سرو دست و تن و پا را

سرو دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند

نه بر آن ترک شیرازی که شور افکنده دلها را....

 

دیگری

هر آنکس چیز می بخشد ،به زعم خویش می بخشد

یکی شهر و یکی جسم و یکی هم روح و اجزا را

کسی چون من ندارد هبچ در دنیا و در عقبا

نگوید حرف مفتی چون ندارد تاب اجرا راناراحت

 

آخرشم هر چی کاسه کوزه بود سر حافظ شکستند!!

 

چنان بخشیده حافظ جان! سمرقند و بخارا را

که نتوانسته تا اکنون کسی پس گیرد آنها را



از آن پس بر سر پاسخ به این ولخرجی حافظ

میان شاعران بنگر فغان و جیغ دعوا را



وجود او معمایی است پر از افسانه و افسون ببین!

خود با چنین بخشش معما در معما را!!

 

شما احیانا نظری ندارید؟!! 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٩:۱٧ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳٩٠/۱۱/٢۸