خسته ای خیس و خالی از خویشم

پیرهنْ زارِ چشم یعقوبم

دست در دست یوسفی امشب

سر به دیوار چاه می کوبم

 

آه مولا! کسی نمی داند

سایه ها آفتاب می نوشند

هر چه باران و رود و ا قیانوس

از لبان تو آب می نوشند

 

آه مولا! کسی نمی داند

تیر قلب تو را نمی دوزد

آتش از ترس آه سوزانت

خیمه های تورا نمی سوزد

 

ای نجات و نجابت دریا

هر چه دل بود، نوح می کردی

ای که با زخم های موّاجت

تیغ را قبض روح می کردی

 

از نگاه تو ماه، بالا رفت

آسمان سیاه را کُشتی

آه مولا! کسی نمی داند

گودی قتلگاه را کُشتی

 ...

تیر از بس که تشنه بود آن روز

در گلوگاه اصغرت افتاد

نعش رود فرات خون آلود

روی دست برادرت افتاد

...

 آه مولا! کسی نمی داند

آب ها تشنه ی لبت بودند

لشکر شام وکوفه، تعدادی

از اسیران زینبت بودند

 

داشت بوی خرابه می آمد

کاروانت شبانه زخمی شد

دختر کوچکت که نه، امّا

شانه ی تازیانه زخمی شد

 ...

آه مولا! کسی نمی داند

آفتاب حجاز را بردند

مردم کوفه، ظهر عاشورا

آبروی  نماز را بردند

 

من کنار تو خیمه خواهم زد

خسته ای خیس و خالی از خویشم

آه مولا! کسی چه می داند؟

شاید امشب تو آ مدی پیشم

 

از همان صبح روز عاشورا

شعرهای من از تو پر بودند

روی دفتر شهید می گشتند

واژه هایی که مثل حُر بودند

 َ

                                                               سیدحافظ

 هیچ دلی  عاشق   و   دچار     مبادا  

 عاقبت   چشم     انتظار  مبادا

 می روی وابرها به گریه که برگرد

 چشم  خداوند  اشکبا ر  مبادا

 تشنه لبی مست رفته است به میدان

  آینه  با سنگ در کنار مبادا

 تشنه لبی مست رفته است به میدان

 وعده  دیدار بر مزار  مبادا                                        

 تشنه لبی مست رفته است به میدان

 این  خبر  سرخ  ناگوار مبادا

  تشنه لبی مست رفته است به میدان

  تشنه لب مست  بی قرار مبادا

 شیحه اسبی شنیده می شود از دور

 شیحه اسبی که بی سوار مبادا

این طرف  آهو  دوید  آنطرف  آهو

 دشت د راندیشه  شکار مبادا

وسعت دشت است و وحشت رم اسبان

غنچه سرخی به رهگذار مبادا

زندگی سبز ومرگ سرخ مبارک

دشت پر از لاله بی بهار مبادا

عالم کثرت گشود راه به وحدت

 هیچ   به جز   آفریدگار مبادا

                                                                                     فاضل نظری


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۸:٢٢ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/٩/٢۳


عیدانه فراوان شد

             تا باد چنین بادا...

مولای ما نمونهء دیگر نداشته است
اعجاز خلقت است و برابر نداشته است

وقت طواف دور حرم فکر می کنم
این خانه بی دلیل ترک برنداشته است

دیدیم در غدیر که دنیا به جز علی
آیینه ای برای پیمبر نداشته است

سوگند می خورم که نبی شهر علم بود
شهری که جز علی در دیگر نداشته است

طوری ز چارچوب در قلعه کنده است
انگار قلعه هیچ زمان در نداشته است

یا غیر لافتی صفتی در خورش نبود
یا جبرِِییل واژهء بهتر نداشته است

چون روز روشن است که در جهل گمشده است
هر کس که ختم نادعلی بر نداشته است

این شعر استعاره ندارد برای او
تقصیر من که نیست برابر نداشته است

سید حمیدرضا برقعی

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱۱:٠٧ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳۸٩/٩/٤


 

یاری که دلم خستی، در بر رخ ما بستی              غمخواره ی یاران شد،تا باد چنین بادا

سلام

پیشتر باید می نوشتم...تقدیر نبود، و اولین سال بود که عرفه خواندم تا کی فهم شود...! این نوشته ها برداشتی است از آن مناجات، کاش گستاخی این تحریف بخشوده شود...

 

خدای من

خدای خوب و مهربان من...

خدای خوب لحظه های تنهایی

خدای دلهای تنگ...

خدای دل های صبور...

خدای بزرگ بزرگ هفت تا آسمان و هفت تا زمین...

خدای بزرگ تر از تمام دردها...

خدای ماندنی تر از تمام شادی ها...

خدای تقدیر های مقدر ...

خدای دعاهای مستجاب...

خدایی که قافله ی مصر را به بیابان تنهایی های یوسف روانه کردی، او را عزیز مصر نمودی و از قعر چاه به اوج ماهش کشاندی ...

خدایی که یوسف گمشده  را به کنعان دلتنگی های یعقوب  باز آوردی ...

ای پایان درد های ایوب ...

ای ناجی حیات اسماعیل در دست های بت شکن ابراهیم...

خدای مهربان موسی که دست ساحران به پیکار آمده را گرفتی و به آسمان لطف های بی کرانت بردی...

خدایی که قطره ای از مهربانی و قطره ای از قهرت را در کام نیل ریختی تا داستان موسی به سر انجامی خوش برسد ...

خدایی که نگین را به سلیمان باز رساندی تا بدانند باطل رفتنی است...

خدایی که یحیی را به دامان مهر ذکریا نشاندی تا بدانند آنچه می خواهی می شود....  

خدای باران

       ابر

             دریا

                 اشک

                          آسمان                     

                                    یا لطیف...!

به من قدرتی عطا کن تا در خوشی و ناخوشی آن چه برایم مقدر نموده ای صبور باشم

و آنچه برایم دیر می خواهی زود تمنا کنم و آنچه زود می پسندی دیر نخواهم...

خدای خوب  و رفیق ...

                            وای به چشم هایی که تو را نمی بینند...


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٦:۱۳ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/٩/٢