سلام،سلام به همه ی اونایی که به هوای مشهد حسو...ببخشید غبطه خوردند،بخاری هم روشن کردیم،بارونم اومد...بابا پاشید بیاید،مردیم از تنهایی!گریه مشهد یعنی شهر زندگی !!!انیشخنداز ارتفاعات دوبرار چه خبر پهلوونا؟ نخی ،قفلی،زنجیری از طرف ماهم ببندید مارو هم بطلبه!!!

از پله های ابر

پایین می آید

بی ذوقی نکن

چتر سیاه!

(محمد علی بهمنی)

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٧:۱۱ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/٦/۳٠


 

نکند موسم سفر باشد

ساربان خفته، بی خبر باشد

بوی باران تازه می آید

نکند بوی چشم تر باشد

سخنی از وفا شنیده نشد

نکند گوش خلق کر باشد

نکندعشق در برابر عقل

دست از پا دراز تر باشد

نکند پرده چون فرو افتد

داستان داستان زر باشد

زیر این نیم کاسه های قشنگ

نکند کاسه ای دگر باشد

نکند آن که درس دین می داد

از خدا پاک بی خبر باشد

همچو سرو ایستادن در این باد

نکند پاسخش تبر باشد

نور کیوان در آسمان شب

نکند پوچ و بی ثمر باشد...

                                                          چکامه از:مرتضی کیوان


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱:۳۸ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/٦/٢۳


 

 

 

 

سرش قد سوزن بود و تنش سیاه و کرکی. لای  برگهای درخت توت می لولید. نه چشمی و نه گوشی. نه بالی ونه پایی. می خورد و می خزید و به قدر دو انگشت بسته ی آدمی جلو می رفت زندگی را تا همین جا فهمیده بود.اما آسوده بود و خوشبخت. دوستانش هم دوستش داشتند دوستانش : کرم های کوچک خاکی.

هر از چندگاهی اما تن لزج و چسناکش را به شاخه ای می چسباند. قدری سکوت و قدری سکون. چیزی در او اتفاق می افتاد. رنجی توی تن کوچکش می پیچید. دردش می گرفت. ترک می خورد و بیرون می آمد: هر بار تازه تر ،هر بار محکم تر .

دوستانش اما به او می خندیدند. به شکستنش به ترک برداشتنش ،به درد عمیق و رنج اصیلش. و او خجالت می کشید. دردش را پنهان می کرد و رنجش را. بزرگ شدنش را . رشد کردنش را.

روزها گذشت و روزی رسید که دیگرآنچه داشت خشنودش نمی کرد. چیز دیگری می خواست. چیزی افزون.افزون تر از آنچه بود. می خواست دیگر شود. دیگرگون. از سر تا به پا و از پا تا به سر. می خواست و خواستنش را به خدا گفت. خدا کمکش کرد، او را در مشت خود گرفت وبه او تنیدن آموخت. بافتو بافت. وتنهایی را به تجربه نشست. و سر انجام روزی پیله اش را پاره کرد و دیگر بار به دنیا آمد. با بالی تازه و دلی نو.

 و آن روز ،آن روز که آن کرم کوچک بال گشود و فاصله گرفت و بالا رفت، آن روز که آن خود کهنه اش را دور انداخت، دوستانش نفرینش کردند و دشنامش دادند و فریاد برآوردند که این جرمی نابخشودنی است، این خیانت است، این که کرمی ، پروانه باشد...

اما تو بگو، او چه باید می کرد؟

خاک و خزیدن و خوشبختی...

 یا خدا و غربت و تنهایی!

                                                                                       عرفان نظر آهاری                             

 

در ضیافت تولدت

خاک در شکوه جنبشی دگر

رخت زرد خویش را درید

و تکان تازه ای به خویش داد

در بهار، اعتراف سبز باغ را شنیده ام که می شکفت

اذن رویش بهار را تو داده ای

باور گلی به ذهن ساقه های سبز

لیک خود چو غنچه ای صبور

هنوز بسته مانده ای

آفتاب..

     از جبین تو طلوع می کند

           در فضای پاک چشم روشنت

                 محو می شود غروب می کند

ایستاده ای بلند

             روشنان ماهتاب را نظاره می کنی...

 

    قلب   تولد بیست و دو سالگیت مبارک عاطفه ی خودمون،کرم ابریشم کوچولو...قلب

الهی صد ساله شی...

نه! صد و بیست ساله شی

نه!...صد وبیست سال کمه

همیشه زنده باشی!

                           تشویق                  (( به امید تولد دیگه ای، با بال تازه و دل نو))

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱٠:۱۱ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/٦/۱٦


 

((ای کسانی که از خویشتن خویش اسراف نموده اید، از رحمت خدا نا امید نشوید که خداوند تمامی گناهان را می بخشد))

                                                                                                                            قرآن

خدا

ای سرود جاری رودهای خسته

خدا

ای سکوت گویا و ای فریاد خاموش رودهای آشنا.

ما یک عمر فریاد را، یک دنیا طلب را تجربه کرده ایم. با تجربه ها رو به تو آورده ایم...

ما طعم کفر ها، شرک ها، نفاق ها را چشیده ایم و بن بست ها را چه بگویم که چگونه احساس کرده ایم. اکنون در برابر تو لب از لب گشوده ایم. حتی در خاموشی طنین فریادیم...

این تویی که ما را خوانده ای این تویی که در ما دمیده ای ...این نوای توست، تو،از خودت بشنو ،که ما شایسته ی شنیدن تو نیستیم.

که ما از تو هیچ گاه نشنیده ایم...

این نوای توست.

این نوای آشنای توست در نی وجود ما.

تو،

بشنو از نی...

از نی،این سر برآورده از مرداب.

از نی ، این سر کشیده، تا فریاد.

این حکایت جدایی ماست که پس از هزار تجربه، هزار بن بست، هزار درگیری، به تو ای آخرین فریاد، به تو ای آیه ی امید، ختم می شود این جاری سرگشته، این رود وجود ماست که پس از تجربه ی هزار مرداب، باز هم به تو می پیوندد...

                                                          پروردگارا..

دل دریائیم را به مهمانی وسعت و کرامت ببر تا چشم هایم دیدن و گوش هایم شنیدن رابیاموزند،

مهربانا، تمامی دلم را به باران هدایت بسپارو برایم در شکاف سینه های صبور و در وسعت دست های امین روزی بگذار آنچنانکه تمامی میهمانان دور و نزدیکم را سرشار کنم.معبودا توقعی در باغ دلم بکار که  آرزوهای کوچکم به پائیز بنشینند.

جزیره ی آزادی را در میان قساوت جبرها نشانم بده...

چشمی در میان سینه ام بگشا تا خود را در لایه های وراثت گم نکنم و در میان رشته های تاریخ زنجیری نشوم...

خدایا عشقی در میان سینه ام بیفروز تا بتوانم ترسهایم را به قدرت بدل کنم و بخلهایم را به سخاوت...

به من بیاموز که از رنج هایم مرکب بسازم. و با سختی راحت باشم،

در من چشمی بگشا و سینه ام را وسعتی ببخش که رنج های بزرگ را تحقیر کنم...

به من که چنان شیخ قونیه با چراغ و کورمال در جست و جوی انسانم بیاموز که انسان ساختنی است!

و بیاموز که در باغ دستانم رویش جوانه ها را  انتظار بکشم

مرا یاری کن تا در جهانی که بتها را می شکنند راحت تر از بت ها بگذرم...

کمک کن تا بت هایی راکه تا دیروز در هزارلای دلم نگاه می داشتم را اکنون با نگاه تو و به دست تو بشکنم.

پروردگارا وسعت سهمگین دلم را نشانم بده!

به من بفهمان...

خدایا به من بفهمان که دل دریائیم در دنیای بزرگ تو زندانی است، و آسمان بلندش سقف کوتاهی است که سرهای آرزو ها را بر زانوی ماتم می نشاند...

 

                                                                          الهی و ربی من لی غیرک...؟


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱۱:٤٢ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/٦/٩


 

نام مولی مرا تاب و تب داد

عشق و مهتاب و نان و رطب داد!

 

بلند باد نام خداوندی که بزرگ ترین آفرینندگان است...

و تو که نیکو ترین آفریدگانی!

و درود برتو، روزی که زاده شدی و روزی که ... رستگار شدی !

 

 می شناسی...؟!

کیست این چهره پوش گرد آلود

شانه های ستبر درد آلود

کیست این رد پای پینه زده

گام در کوفه و مدینه زده

کیست این سایه وار در دل شب

کیسه ای پر ز عشق و نان و رطب...

                                               

زندگانی سخت باشد بی امیر!؟...

بی علی شب ناشکیبی می کند

چون من احساس غریبی می کند

هرکه شب نجوای پایش  می شنید

بوی نان از دستهایش می شنید

خان احسان بهر عام و خاص داشت

یک طبق نان صد طبق اخلاص داشت

راستی...! ای نخل های سر بزیر

زندگانی سخت باشد ...بی امیر!

 

من به در گفتم ولیکن بشنوند نکته ها را مو به مو دیوارها...

باز بوی باورم خاکستریست

صفحه های دفترم خاکستری است

پیش از این ها حال دیگر داشتم

هر چه می گفتند باور داشتم

باز هم حرف عقیل و مرتضی است

آهن تفدیده ی مولی کجاست؟!

نه فقط حرفی از آهن مانده است

شمع بیت المال روشن مانده است

تیر ها زهر هلاهل خورده اند

حق شناسان مهر باطل خورده اند

بر صفوف ایستاده بر نماز

ابن ملجم ها فراوانند باز

سر به لاک خویش بردیم ای دریغ

نان به نرخ روز خوردیم ای دریغ

دستها را باز در شبهای سرد

ها کنید ای کودکان دوره گرد

 مژدگانی ای خیابان خواب ها

می رسد ته مانده ی بشقاب ها

ای که دائم نیمه شب ها می رسد

ناله هایت از پس دیوار ها

گیر خواهد کرد روزی روزیت

در گلوی مال مردم خوار ها

من به در گفتم ولیکن بشنوند

نکته ها را موبه مو دیوار ها...

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٤:٤٤ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/٦/٩


 

دست بر سینه سر به زیر آهسته گام و بی پای افزار با دلی تشنه ی کرامت آسمانی حضرت باران کویر برهوت روح را در بارش بی دریغ ابرهای رحمتش ناخوانده مهمان می کنیم ،

تو خوب میدانی که نگاشتن از  تک درخت سر برداشته از سینه ی آن کویر آتش و گفتن از قله ی سر به آسمان مردانگی ساییده در سرزمین غدرها و نیرنگها ،سینه ای زلال می خواست...که نداشتم و نتوانستم !

پس لابه لای تمام کتابهایم را گشتم صفحه به صفحه،سطر به سطر،به دنبال کلامی که به عاریت بخواهم،نیافتم!

آری عظیم تر ار آنی که در حرف بگنجی و دریا تر از آن که در ظرف، آسمان را در کدامین واژه جای دهم؟

         می بینمش که آمد با کوله بار شادی

                                                                باران گل بریزید در روبروی باران

میلاد حضرت باران،

                            امام  مهربانی

                                            امام حسن مجتبی

                                                                           مبارک باد

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱٠:٥٠ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/٦/۳