رودها در جاری شدن،و دانه هادر سبز شدن،معنی پیدا می کنند؛

 کوهها با قله ها،دریاها با موجها،

جنگلها با د رختان،و درختان با برگها،

 زندگی می یابند؛

 و انسانها

همه ی انسان ها

 با عشق،

  تنها با عشق،معنی و زندگی می یابند؛

 پس بار خدایا بر من رحم کن؛

 بر من که می دانی ناتوانم رحم کن؛

 باشد که لباس فاخری بر تن نداشته باشم؛

 باشد که حتی دست یا پایی نداشته باشم؛

 اما

نباشد

 هرگز نباشد که در دلم عشق نباشد؛

 

                                                               آمین

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٦:۳٠ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱۱/۳٠


 

 

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود...

                                                   دائم برای تو...!

 

 

 

 

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۸:٠٥ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱۱/۱٩


 

 

دل آدمی بزرگ تر از این زندگی است

و این راز تنهایی اوست

بی نهایت را تنها با بی نهایت می توان پر کرد...

 

 

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٧:٥٧ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱۱/۱٩


 

 

 

تو هم دیوانه‌ی گنجشک‌ها باش
پری بر شانه‌ی گنجشک‌ها باش
زمستان فصل ویرانی‌ست، ای برف!
به فکر لانه‌ی گنجشک‌ها باش

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٧:٤۳ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱۱/۱٩


 

 

تنها در بی چراغی شبها می رفتم

دستهایم از یاد مشعلها تهی شده بود..

همه ی ستاره هایم به تاریکی رفته بود

مشت من،ساقه ی خشک تپش ها را می فشرد

لحظه ام از طنین ریزش پیوند ها پر بود

تنها می رفتم...می شنوی؟...تنها...

من از شادی بی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم

آینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند

دردها عبور غمناک مرا می جستند

و من می رفتم،تا در پایان خود فرو افتم....

 

 

                                                              سهراب سپهری

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٦:۳۸ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱۱/٢