بر مزا رم بنویسید نمرد

بنویسید زمین خورد و شکست

همچو نوری در آب

یا ز چشمی یک خواب

مثل یک فواره

از فراز یک شمع

در سراشیب مذاب

بر مزارم بنویسید نمرد

اشتباهی شده بود

بی خود او آمده بود

(صالح سنگبر)

 

به خاکم کن در پیشانی خود

در پیشانی خود مرا گوری همیشه بنا کن

مرا در صدای خود بگذار و بخوان اولین کلام را

اولین اسم خداوند

عشق!

سلام. . .

سلام عشق!

ابراهیم منصفی(رامی)

 

 

شیطان مهربان چشم هایت

وقتی نماز می خواندم

وسواس دل پذیری بود

خط بلند فاصله

بین خدا و ذهن خاکی من

تا چاله های زخم دلم

آبشخور کبوتران خواب های دلتنگی باشد

پروردگار من!

شیطان مهربان آن همه خوبی

وقتی نگاه می کنی

مجروح می شوم

تحلیل می روم

می میرم!

تا دست هایت را شاید

تابوت پرواز کرده باشم.

(رامی)

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٢:٢٥ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱/٢۸


آغوش تو حق داشت سرم را نشناسد

حق داشت سر در به درم را نشناسد

 

انبوه غمی نیست که سنگین و سترون

ابعاد نحیف کمرم را نشناسد

 

دنیای غریبی ست چگونه بپذیرم ؟

که همقفسم عطر پرم را نشناسد

 

در شهر نماندست درختی که به یادت

برگرده خود ضربدرم را نشناسد

 

من کور شدم چشم به دوازه کنعان

ای کاش زلیخا پسرم را نشناسد.

                                                      حامد عسگری

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٢:٢٧ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱/٢٤


 

 

بنگربه شکل مرگ که در خالی وجود

او را به شکل زاغ سیاه آفریده اند                          

خطی سیاه می کشد این زاغ بر هوا

اینگونه خط به بودن آدم کشیده اند!

 

 

 

 

 

 

 آوای قار قار کلاغی سیاه را

عابد ز گود گنبد معبد شنفته بود

آنجا بجای روح خداوند آن دیار

روح ککلاغ شوم سیاهی نهفته بود

تا زنده بود عابد آن معبد بزرگ

این راز را به عالم و آدم نگفته بود

 

 

 

 

 

کلاغ

             می گوید

         های فرزند آدمی

                       می دانی

             من گفت و گوی خداوندم

                                              با ویرانی

 

 

 

 

 

سنگ به سینه می کشد                   

                                    ساکت جاودانه را

عشق به خانه می برد

                                  خلوت عاشقانه را

آینه ی هوای تو

                                 آینه می کند طلب

تا نگرد به خویشتن

                                چهره ی بی کرانه را

سایه ی زاغ را ببین

                                می پرد از خیال من

تا ببرد به آسمان

                               غربت بی نشانه را

دست دل مرا بگو

                               یار ز راه می رسد

باز نمی کند چرا

                               پنجره های خانه را؟

زاغ کمین نشسته ای

                               از دل خانه می پرد

تا ببرد به هر طرف

                               غربت بی نشانه را

قصه ی بند عشق را

                               زاغ شنیده از دلم

آمده روی شاخه ای

                                شرح دهد فسانه را

سنگ به سینه می کشد

                               ساکت جاودانه را

عشق به خانه می برد

                               خلوت عاشقانه را

 

 

 

کلاغ

بینائی دیگری هم دارد

دخیل

به پایش می بندم

می دانم

بازی بین کواکب را

 در هم می ریزد

و طالع نحس مرموزم را

نیکو می سازد

و بخت و اقبال را

 بر می گرداند

                                                                                           

 

                                                                                               (دکتر امیر حسین سجادیه)

 

 

 

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٧:٠٥ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱/٢۱


 

 

 

ان الله علی کل شِی ءقدیر...

خدا گفت من هر کاری که بخواهم انجام می دهم.خدا خواست پس من اینجا هستم.گفت کسی نمی توند از من سؤال کند.یعنی جرأت ندارد.چون تا بحال کسی پاسخ نداده. یعنی نمی تواند پاسخ بدهد.بعد گفت بنی آدم چرا انصاف نداری؟ من با دادن نعمت حب خود را به تو ثابت می کنم ولی تو با گناه به من خشمناک می شوی. خیر من همیشه بسوی تو نازل است و شر تو هم به سوی من متصاعد می باشد. ای کاش از وضع خودت آگاه می شدی. ای فرزند آدم هنگام خشم مرا فریاد کن تا من هنگام خشم تو را یاد کنم تا تو را در عذاب هایی که تو را محو می نماید غرق ننمایم. دنیا و آخرت بر پایه ی بده بستان است! با یک دست بده تا با دست دیگر بگیری.خدا گفت وقتی مصیبتی به بنده ام وارد کردم و او این مصیبت را صبر و تحمل نمود من درروز قیامت شرم دارم که از او حساب بکشم و یا نامه ی اعمالش را برای دیگران آشکار کنم.

در شناسنامه اش خدا نوشت:

عظمت ردای من است و کبریا پیراهن من . پس هر کس در این دو صفت با من به مقام منازعه برخیزد من عظمت و بزرگی او را می شکنم. خدا در منازعه لباس در نمی آورد و شیشه نمی شکند،عظمت و بزرگی می شکند و همه را می ترساندمثل این که در نقطه ی سیاه بال ملخ نوشت من؛  خداوند ، صاحب تمام جهان و هستی می باشم و این ملخ را یکی از ارتش های خودم قرار داده ام  به وسیله ی آن به هر بنده ای که می خواهم صدمه می زنم، یادت باشد خدا را امتحان نکن ! که با او نباید در افتاد تازه وقتی گفته باشد  : من هر کاری که بخواهم انجام می دهم...

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۸:۱٢ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱/۱۸


 

 

 

دیر! اما ...

 

یکی بود

یکی نبود...

از قدیما یکی بود یکی نبود اول قصه ی هر زندگیه

زندگی یه دفتر پر از حروف

 معنی حرفای زندگی چیه؟ 

(ز)مث زلال آب و آسمون

به زلالی دلای مهربون

(س)مث سبد سبد محبته

که میشه هدیه بدیم به این و اون

(ج) مثل جاری و جاری شدنه

مثل یک جاده برای جست و جو

توی کوچه باغ سبز زندگی

(چ) مثل چیدن سیب آرزو

زندگی یه دفتره پر از حروف بیشمار

توی یک صفحه ی اون

نوشته 

                                           ب  مثل بهار!

 

 

 سالی نوروز بی چلچله بی بنفشه می آید...

و...ما چشم در چشم بامداد بزرگ منتظریم

حتی روزی که دیگر نباشیم..

کسی از ما نمی پرسه که بهارمون کجاست

خنده ی سبز بهار کجای گریه های ماست

کسی از ما نمی پرسه که کجای جاده ایم

بین این همه پیاده چرا هنوز سواره ایم

کسی نیست نون بده نشونی ستاره رو

به دل ما یاد بده تولد دوباره رو

تقویم کهنه رو باید ببندیم

بازم باید دروغکی بخندیم

بهار داره پا می ذاره تو خونه

حنجره ی قلب ما کی می خونه؟

یکی باید واسه ما بهارو معنا بکنه

سفره ی گمشده ی هفت سینو پیدا بکنه

یکی باید بیادو یگه بهار چه رنگیه

بگه که تحویل سال چه لحظه ی قشنگیه

یکی باید بیاد و سین سکوتو بشکنه

رمز قد کشیدنو تو کوچه فریاد بزنه...                               (یغما گلرویی)

 

بعد ازین پس خوش به حال روزگار...!که باده اش به جام و جامه اش به کام است...

 

 

 

 

 

 

 

 بهار بهار! پرنده گفت یا گل گفت؟

خواب بودیم و هیچکی صدایی نشنفت...)

صدا همون صدا بود

صدای شاخه ها و ریشه ها بود

بهار بهار چه اسم آشنایی

 صدات میاد اما خودت کجایی؟

وا بکنیم پنجره ها رو یا نه؟

تازه کنیم خاطره ها رو یانه؟

بهار اومد لباس نو تنم کرد

 تازه تر از فصل شکفتنم کرد

بهار اومد با یه بغل جوونه

عیدو آورد از تو کوچه تو خونه 

حیاط ما یه غربیل

باغچه ی ما یه گلدون

خونه ی ما همیشه منتظر یه مهمون

بهار بهار یه مهمون قدیمی

یه آشنای ساده و صمیمی

یه آشنا که مثل قصه ها بود

خواب و خیال همه بچه ها بود

یادش بخیر بچگیا چه خوب بود

حیف که هنوز صب نشده غروب بود

آخ که چه زود قلک عیدیامون

وقتی شکست باهاش شکست دلامون

بهار اومد برفا رو نقطه چین کرد

خنده به دلمردگی زمین کرد

چقد دلم فصل بهارو دوست داشت

واشدن پنجره ها رو دوست داشت

بهار اومد پنجره هارو وا کرد

منو با حسی دیگه آشنا کرد

یه حرف یه حرف حرفای من کتاب شد

حیف که همش سوال بی جواب شد

دروغ نگم هنوز دلم جوون بود

که صب تا شب دنبال آب و نون بود

                                                                                (محمد علی بهمنی)

 

(بهار بهار پرنده گفت یا گل گفت؟

ما شنیدیم هر کی که خوابه نشنفت...)

 

عید اومد
امید اومد
اما چنارهایی که سوختن
لحظه هاشونو فروختن
کاری واسه عید نکردن
برا عید هیچی ندوختن
خوش به حال باغ آلبالو و گیلاس
که مثل لپ هلو سرخ و سفیدن
لب گسسته مثل تاکن
نه شکسته مثل بیدن
وضع باد این جوریه
یه روزی رستاخیزه برگه
بعد از اون خزونه و باد وزونه
کولاک بارون و تگرگه
برا باد فرقی نداره
که کی داره کی نداره
اگه اون روز مثل خورشید
حتی کوه زر بشی
زاری و زردی
زردی دستاویزه مرگه آره دستاویزه مرگه

                                                             

   و حرف آخرم اینکه...

زمین به ما آموخت

ز پیش حادثه باید که پای پس نکشیم

مگر کم از خاکیم؟

نفس کشید زمین

ما چرا نفس نکشیم؟

                                                                                بهاری باشید

                                                                                      یاحق

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٧:٤٥ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱/۱٥