نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم                        دراین سراب فنا چشمه ی حیات منم

 

وگر بخشم روی صدهزار سال زمن                      بعاقبت به من آیی که منتهات منم

 

نگفتمت به نقش جهان مشو راضی                       که نقش بند سرا پرده ی رضات منم

 

نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی                     مرو به خُشک که دریای با صفات منم

 

نگفتمت که چو مرغان سوی دام مرو                  بیا که قوت پرواز و پر و پات منم

 

نگفتمت که تورا ، ره زنند و سرد کنند                 که آتش و تپش و گرمی هوات منم

 

نگفتمت که صفت های زشت در تو نهند              که گم کنی که سرچشمه ی صفات منم

 

نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت                نظام گیرد و خلاق بی جهات منم

 

اگر چراغ دلی دانک ، راه خانه کجاست          وگر خدا صفتی دانک ،کدخدات منم

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱٢:٥۱ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/٤/٩


 

                                      

 دریا شده است خواهر و من هم برادرش

شاعرتر از همیشه نشستم برابرش

 

خواهر سلام ! با غزلی نیمه آمدم

تا با شما قشنگ شود نیم دیگرش

 

خواهر ! زمان، زمانِ برادر کشی ست باز

شاید به گوش ها نرسد بیت آخرش

 

می خواهم اعتراف کنم : هر غزل که ما

با هم سروده ایم ، جهان کرده از برش

 

با خود مرا بِبَر که نپوسد در این سکون

-شعری- که دوست داشتی از خود رهاترش

 

دریا سکوت کرده و من حرف می زنم

حس می کنم که را نبردم به باورش

 

دریا منم -همو که به تعداد موج هات

با هر غروب خورده به این صخره ها سرش

 

هم او که دل زده است به اعماق و کوسه ها

خون می خورند از رگِ در خون شناورش

 

خواهر ! برادر تو کم از ماهیان که نیست

خرچنگ ها مخواه بریسند پیکرش

 

دریا سکوت کرده و من بغض کرده ام

بغض برادرانه ای از قهر خواهرش

                                                                  

 محمد علی بهمنی


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٢:۳٩ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/٤/٧


 

 

یافتن خود گمشده ، آغاز زندگی توست.

اگر خود را پیدا کنی ، لحظه به لحظه ی زندگی تو کشفی تازه می شود

هر لحظه ، شور و سرمستی تازه ای به ارمغان می آورد

هرلحظه ، رازی تازه به روی تو می گشاید.

خود آگاهی، نگاه تو را نافذ می سازد، تورا حساس می کند

آنگاه،نگاه تو چنان عمق و حساسیتی می یابد که می تواند دریابد

حتی یک ساقه ی شکسته ی علف نیز به اندازه ی بزرگترین کهکشان های جهان قدر و قیمت دارد.

اگر این ساقه ی شکسته ی علف کنار راه نبود ، جهان چیزی کم داشت که جای خالی آن را نمی شد با هیچ چیز دیگر پر کرد.

خود آگاهی تو را با درختان ، پرندگان ، علف ها ، ستاره ها ، ابر ها ، دریا، شن ها و آدم ها دوست می کند.

دوستی تو با همه ی پدیده های جهان ، زندگی تو را به رنگین کمانی با شکوه از آگاهی و احساس تبدیل می کند.

آنگاه در می یابی که :

با همه چیز و همه کس خویشاوند هستی.

ما در این جهان بزرگ ، غریبه نیستیم ، نباید غریبانه در جهان زندگی کنیم.

همه چیز و همه کس این جهان بی کرانه ، همبسته اند.

اگر به همه چیز و همه کس عشق نورزیم ، به خود عشق نورزیده ایم.

ما به جهان تعلق داریم و جهان به ما.

ستاره ها ، ستاره های مایند.

رود ها ، رودهای مایند.

ابر هایی که آرام در آسمان می گذرند ابرهای مایند.

ما پاره ای از این جهان بزرگ هستیم.

قدیس فرانسوای آسیزی،

هنگام مرگ، الاغ خویش را مخاطب ساخت و گفت:

" برادرم ،  عالیجناب الاغ ! تو را بسیار آزرده ام، می دانم ، سنگینی من ، پشت تو را به درد آورده است. اکنون که هنگامه ی کوچ است و تنهایت می گذارم ، آرزو دارم مرا ببخشی . مطمئن باش در آستانه ی بهشت الهی به انتظارت می مانم. هرگز از خاطرم بیرون نمی روی. چگونه ممکن است این چشمان ِ درشت و مهربان را فراموش کنم؟"

                                                                                     مسیحا برزگر


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳۸۸/٤/٦


 

بگذارید- اگر هم نه بهاری - باشم

شاعر سوخته گل های صحاری باشم

 

می توانم که خودم را بسرایم هرچند

نتوانم که همانند قناری باشم

 

معنی پیر شدن، ماندنِ مردابی نیست

پیرم ،- اما بگذارید که جاری باشم

 

کاری از پیش نبردم همه ی عمر ، ولی

شاید این لحظه ی نایافته ،کاری باشم

 

همچنان طاقت فرسوده شدن با من نیست

نپسندید که در لحظه شماری باشم

 

همه ی درد من این است که می پندارم

دیگر ای دوستِ من ! دوست نداری باشم

 

مرگ هم عرصه ی بایسته ای از زندگی است

کاش ! شایسته ی این خاکسپاری باشم.

 

                                        محمد علی بهمنی

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱٠:٥٧ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳۸۸/٤/٦



 

 

عاقبت این درد مرا می کشد

این نفس سرد مرا می کشد

دیر بجنبی به هواداریم

این غم نامرد مرا می کشد

وحشت  خشکیدن باغ از پس

حادثه ای زرد مرا می کشد

ساده بگویم غمت این روز ها

بی برو برگرد مرا می کشد...

 

کیانوش کشوری


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۳:۱٦ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/٤/۳