ستایشم بهانه ای بیش نبوده است

این تویی

که صورت خویش را

در آینه وصف می کنی.

تو را که می ستایم،

بی بهانه ای

چون قطره ای چکیده از ابرهای ندانستن،

می رسم به بیکرانه ای ،

دریا!

روزی که رفتم از تو چون بخار،

مرا

به دست آبی آسمانی ات گرفتی،

در بازی بازی گوشانه ی ابری ات فشردی ،

دمیدی،

آب کردی،

و باز به دست دیگرت،

آبی دریای پر اضطراب سپردی...

 

 

 

از تو تا تو،

راه،

نقطه ی صفر است.

گم شدن

و باز دوباره پیدا شدن،

این است سرشت من،

سرشت هر آنچه هست،

که جز تو نیست.

                                                                      رقص زندگی-مسیحا برزگر

                                                                     


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۸:٢٢ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/۱٢/٢٤


 

                    

ناتانائیل،آرزو مکن که خدا را جز در همه جا  بیابی.

هر آفریده ای نشانه ی اوست اما او را نشان نمی دهد.

همین که آفریده ای نگاهمان را به خویش معطوف کند ما را از راه آفریدگار باز می دارد.

ناتانائیل همچنان که می گذری ،به همه چیز نگاه کن و در هیچ جا درنگ نکن. به خود بگو تنها خداست که گذرا نیست...

ناتانائیل من زندگی دردآلود را از دل آسودگی دوست تر می دارم.

ناتانائیل من شوق را به تو خواهم آموخت.

اعمال ما وابسته به ماست همچنان که روشنایی به فسفر. راست است که ما را می سوزاند اما برایمان شکوه و درخشش به ارمغان می آورد. و اگر جان ما ارزشی داشته باشد برای این است که سخت تر از دیگران سوخته است.

برای من خواندن این که شنهای ساحل نرم است کافی نیست، می خواهم پاهای برهنه ام آن را حس کند، معرفتی که قبل آن احساسی نباشد برایم بیهوده است!

در شگفتم ناتانائیل!تو خدا را در خود داری و از آن بی خبری!

او را ندیده ای چون او را پیش خود به گونه ای دیگر مجسم می کردی.

ناتانائیل!تنها خداست که نمی توان در انتظارش بود. در انتظار خدا بودن،ناتانائیل یعنی باور نداشتن اینکه او هم اکنون حضور دارد.

ناتانائیل! زیبا ترین سرورهای شاعرانه آنهاست که از درک هزارو یک دلیل وجود خداوند به آدمی دست میدهد.

ناتانائیل بدبختی هر کسی از آن است که همیشه اوست که می نگرد و آنچه را که می نگرد از آن خود می داند، اهمیت هرچیز نه به خاطر ما که به خاطر خود اوست، ای کاش نگاه تو همان باشد که به آن می نگری.

ناتانائیل! ای کاش عظمت در نگاه تو باشد نه در آنچه بدان می نگری...

ناتانائیل!در کنار آن چه شبیه توست نمان! هرگز نمان،ناتانائیل.

همین که پیرامونت رنگ تو را به خود گرفت، یا تو به رنگ آن شدی، دیگر سودی برایت نخواهد داشت، باید آن را ترک بگویی.

از هیچ چیز جز درسی که برایت به ارمغان می آورد بر مگیر! 

ناتانائیل! می توان به زیبایی به خواب رفت و به زیبایی از خواب برخواست، اما خواب های شگفت در کار نیست، و من رویا را تنها زمانی دوست دارم که حقیقت آن را بپذیرم، زیرا زیبا ترین خوابها هم

با

                           لحظه ی بیداری

                                                                    برابری نمی کند...

 

 

                                                                          (مائده های زمینی_ آندره ژید)

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۸:٤٩ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/۱٢/٢۱


 

 

یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد

نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد

خطی ننویسم که آزار دهد کسی را

راهی نروم که بیراه باشد

یادم باشد که روز و روزگار خوش است

همه چیز روبه راه و بر وفق مراد است و خوب

تنها دل ما دل نیست

یادم باشد در برابر فریاد ها سکوت کنم و در برابر تیرگی ها نور بپاشم

یادم باشد جواب کین را با کمتر از مهر و جواب دورنگی را با کمتر از صداقت ندهم

یادم باشد سنگ خیلی تنهاست!

یادم باشد با سنگ هم لطیف رفتار کنم ...

مبادا دل تنگش بشکند!

یادم باشد برای درس گرفتن و درس دادن به دنیا آمده ام ...

نه برای تکرار اشتباهات گذشتگان!

یادم باشد زندگی را دوست دارم

یادم باشد هر گاه ارزش زندگی از یادم رفت در چشمان حیوان بی گناهی که به سوی قربانگاه می رود زل بزنم...تا به مفهوم نبودن پی ببرم.

یادم باشدبا گوش سپردن به آواز شبانه ی دوره گردی که از سازش عشق می بارد...می توان به اسرار عشق پی برد و زنده شد!

یادم باشد معجزه ی قاصدک ها را باور داشته باشم!

یادم باشد گره دلتنگی هر کسی تنها با دستان خودش باز می شود...!

                                                                                     سید مجتبی معظمی

 

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱۱:٠٢ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/۱٢/٢٠


دلم به یاد تو امشب لبالب از شور است...بای بایتشویقبای بای میلاد نور مبارک.

                                 

 

برون شو ای غم از سینه که لطف یار می‌آید     

 تو هم ای دل ز من گم شو که آن دلدار می‌آید

نگویم یار را شادی که از شادی گذشتست او

 مرا از فرط عشق او ز شادی عار می‌آید

مسلمانان مسلمانان مسلمانی ز سر گیرید 

که کفر از شرم یار من مسلمان وار می‌آید

برو ای شکر کاین نعمت ز حد شکر بیرون شد 

 نخواهم صبر گر چه او گهی هم کار می‌آید

روید ای جمله صورت‌ها که صورت‌های نو آمد 

علم هاتان نگون گردد که آن بسیار می‌آید

در و دیوار این سینه همی‌درد ز انبوهی

 که اندر در نمی‌گنجد پس از دیوار می‌آید

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۸:۱٤ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/۱٢/۱٢



 

 

 

 

 

 

 

ای جاده ای که چوب به چرخم نهاده ای

پر پیچ و خم، شلوغ،خطرناک...

((-جاده ای،

را در خیال خویش کشیدم به سمت تو

یک سو منم و آن سر خط

 شاهزاده ای

عیسی صفت به مرده ی من رحم می کند

من زنده می شوم و دو چشم گشاده ای

هی خیره می شود به من و بسته می شوند

آخر زبان گشود

-چرا ایستاده ای؟!

بنشین کنار این دو سه خطی که ریل شد

این شاهزاده با قطار می آید

پیاده ای،

را در نظر بگیر که با جاده می دود

شاید قطار شد برسد زود...،

-ساده ای!

ای جاده ای که چوب به چرخم نهاده ای

من این طرف، تو ان طرف ریل،

جاده ای!

                                                                      محسن رزوان_پیوست

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۸:٠۳ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۸/۱٢/۱۱


مبارکه مبارکه مبارکه تشویق سالروز آغاز ولایتِ آخرین سحاب رحمتتشویق

 

 

 

خبر آمد خبری در راه است

سرخوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید...شاید

پرده از چهره گشاید...شاید

دست افشان...پای کوبان می روم

بر در سلطان خوبان می روم

می‌روم بار دگر مستم کند

بی‌سر و بی‌پا و بی‌دستم کند

می‌روم کز خویشتن بیرون شوم

در پی لیلا رخی مجنون شوم

هر که نشناسد امام خویش را

بر که بسپارد زمام خویش را

با همه‌ی لحن خوش آواییم

در به در کوچه‌ی تنهاییم  ...                               ادامه در ادامه مطلب

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ٢:٠٥ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳۸۸/۱٢/٥


 

سحرم دولت بیدار به بالین آمد                   گفت برخیز که آن خسروِ شیرین آمد

قدحی در کش و سرخوش به تماشا بخرام          تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

مژدگانی بده ای خلوتی نافه گشای               که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد

گریه آبی به رخ سوختگان باز آورد             ناله فریاد رس عاشق مسکین آمد

مرغ دل باز هوادار کمان ابرویی ست             ای کبوتر نگران باش که شاهین آمد

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست      که به کام دل ما آن بشد و این آمد

رسم بد عهدی ایام چو دید ابر بهار          گریه اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

چون صبا گفته ی حافظ بشنید از بلبل          عنبر افشان به تماشای ریاحین آمد

                                                                                                                                   

 


نویسنده : الهام عاکف / عاطفه وفایی ساعت ۱:٢٤ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳۸۸/۱٢/٥